คอร์นิช พาสตี มีต้นกำเนิดมาจากอาหารกลางวันแบบพกพาสำหรับชาวเหมืองดีบุก ชาวประมง และเกษตรกร เพื่อนำไปรับประทานในขณะทำงาน หนึ่งในทฤษฎีเกี่ยวกับรูปทรงของคอร์นิช พาสตี ระบุว่า ชาวเหมืองดีบุกจะโยนขอบแป้งพายที่หนาและกว้างทิ้งไปหลังจากรับประทานเนื้อพายส่วนที่เหลือจนหมด ทั้งนี้เพื่อหลีกเลี่ยงการได้รับพิษจากฝุ่นดีบุกหรือฝุ่นทองแดงที่ติดอยู่บนนิ้วมือของพวกตน
ตามข้อกำหนดของสถานะสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ที่ได้รับการคุ้มครองหรือ The Protected Geographical Indications (PGI) คอร์นิช พาสตี แท้แบบดั้งเดิมจะต้องทำจากเนื้อวัว ซึ่งนิยมใช้เนื้อส่วนใบบัวหรือเนื้อชายโครง หอมใหญ่ มันฝรั่ง และสวีดหรือหัวเทอร์นิพสีเหลือง จากนั้นจึงนำมาพับให้อยู่ในรูปทรงตัวดีและจับจีบที่ขอบ ซึ่งรูปทรงและการจับจีบนี้ยังคงเป็นประเด็นที่ถกเถียงกันอยู่บ้าง นอกจากนี้ การใส่แครอทลงในคอร์นิช พาสตี แบบดั้งเดิมถือเป็นสิ่งที่ไม่ได้รับการยอมรับอย่างมาก ถึงแม้ว่าแครอทจะยังคงปรากฏให้เห็นอยู่เป็นประจำในสูตรอาหารทั่วไปหลาย ๆ สูตรก็ตาม
แม้ว่าข้อกำหนดของสถานะสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ที่ได้รับการคุ้มครอง (Protected Geographical Indications หรือ the PGI) จะระบุว่า คอร์นิช พาสตี จะต้องมีรูปทรงตัวดีและมีการจับจีบไปตามแนวขอบข้างหรือที่เรียกกันว่าการจับจีบด้านข้าง แต่ในความเป็นจริงแล้ว รูปแบบการจับจีบนั้นมีความหลากหลายมากภายในแคว้นคอร์นวอลล์ บางฝ่ายสนับสนุนการจับจีบด้านข้าง ในขณะที่อีกฝ่ายยืนกรานว่าการจับจีบด้านบนมีความดั้งเดิมและแท้จริงมากกว่า โดยมีภาพถ่ายย้อนกลับไปในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ที่แสดงให้เห็นว่าชาวเหมืองถือพาสตีแบบจับจีบด้านบน ทว่าในปัจจุบัน กลุ่มช่างอบขนมชาวคอร์นวอลล์ที่นิยมใช้วิธีนี้กลับพบว่าพวกเขาไม่สามารถเรียกพาสตีของตนเองว่าคอร์นิชพาสตีได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย ยิ่งไปกว่านั้น หลายคนยังกล่าวอีกว่าการจับจีบด้านบนนั้นแท้จริงแล้วมีต้นกำเนิดมาจากเดวอนซึ่งเป็นมณฑลเพื่อนบ้านต่างหาก
ที่สโลนส์ (Sloane’s) ซึ่งตั้งอยู่ในกรุงเทพมหานคร เราจะไม่เรียกพาสตีของเราว่าคอร์นิชพาสตี และถึงแม้ว่าหลายคนอาจจะไม่เห็นด้วย แต่เราชื่นชอบการจับจีบด้านบนมากกว่า เนื่องจากเราสัมผัสได้ว่าวิธีนี้ช่วยโอบอุ้มไส้ข้างในได้ดีกว่า แต่นอกเหนือจากเรื่องนั้นแล้ว เรายังคงเลือกที่จะเดินตามรอยสูตรอาหารดั้งเดิมทุกประการ โดยการใช้เนื้อส่วนใบบัวจากวัวสายพันธุ์แองกัสและวากิวในท้องถิ่นที่เลี้ยงตามหลักสวัสดิภาพสัตว์สูง ควบคู่ไปกับสวีดหรือหัวเทอร์นิพสีเหลือง เพราะหากขาดรสชาติเหล่านี้ไป ขนมชิ้นนี้ก็คงจะดูไม่สมบูรณ์แบบอย่างที่ควรจะเป็น ดังนั้น ด้วยการที่อยู่ห่างไกลจากแคว้นคอร์นวอลล์ถึง 10,000 กิโลเมตร ประกอบกับความชอบในการจับจีบด้านบนของเรา การขอสถานะสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ (Protected Geographical Indications หรือ the PGI) จึงเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ มันจึงเป็นเพียงแค่ ‘Corn..ish’ pasty
